تكنیك های ایجاد احساس امنیت در فرزندان

هنوز هیچ كس به درستی نمی داند كه در چه زمانی اولین كودك در یك خانواده، از نبود احساس امنیت رنج برده است. اما گسترش احساس عدم امنیت یا بهتر بگوییم تشدید این رنج در بین كودكان، در طول سالهای اخیر، ابعاد پیچیده ای پیدا كرده است.اگر كودكتان بویژه پسربچه، در یك رقابت كودكانه بدون ترس و بی پروا، عمل می كند باید نگران او باشید، چرا كه او چون احساس عدم امنیت را همراه خود دارد، اینچنین بی پرواست.
والدین برای ایجاد احساس امنیت در كودكان و حتی نوجوانان ـ آنطور كه دكتر مكرمی می گوید ـ باید در مرحله اول محیط خانه را به شكلی آماده كنند كه آرام و به دور از اضطراب باشد. درست همانند وقتی كه نوزادتان گریه می كند و شما اورا در آغوش می گیرید ونوزاد بانوشیدن شیر و شنیدن صدای قلب شما، آرام می گیرد.
دكتر (كریم مكرمی) روانشناس و كارشناس ارشد علوم شناختی به این توضیحات چنین اضافه می كند: كودك زمانی خواهد توانست حس امنیت را درخود احساس و یا آن را تمرین كند كه توانسته باشد به كمك پدر ومادر، احساسات خود را تحت كنترل درآورد. از طرف دیگر چون عواطف و رفتار والدین با هم تفاوت دارد، كودك بیشتر به طرف مادر كه معمولاً آرامش دارد و ملایم است، جذب می شود. كودك از مادر یاد می گیرد كه آرام باشد و در مواجهه با هر نوع احساس تند یا ملایم، امنیت را به دست آورد.
به گفته این روانشناس، در همین حال كودك وقتی كه با پدر بازی می كند تحرك و نشاط بازی باعث هیجان زدگی او می شود و یاد می گیرد كه رفتارهای تند و شاید گاه خشن ـ البته در بازی ـ نباید باعث ترس شود. به این ترتیب كودك دستیابی به نوعی امنیت و آرامش را فرامی گیرد.اگر كودكان با این شرایط تربیت شده باشند و احساس پشت گرمی همیشه همراه شان باشد، طبعاً با آزادی عمل بیشتری زندگی می كنند و احساس امنیت در وجودشان، عمیق تر خواهد شد.
***
نقش مهم پدر ومادر این است كه تعادلی بین پرسشگری كودك و تجربه با وابستگی یا استقلال او ایجاد كنند. دكتر مكرمی در این باره می گوید: ایجاد این حد تعادل اگرچه مشكل است اما مهم خواهد بود. زمانی كه كودك و نوجوان شما متوجه رفتار و دلواپسی های والدین شود، تأثیر می پذیرد و او هم مشوش می شود. این تشویش ناخودآگاه احساس ناامنی ایجاد می كند و تكرار این روند نتیجه افراط و تفریط والدین است. كودك و نوجوان شما باید درك كند كه رفتار شما عین سخن شماست وهیچ گونه شكافی در عینیت بخشیدن به گفته و عمل ایجاد نمی شود.