نام اسب های گوناگون در زبان فارسی

باره یا بارگی که به اسب باربر گفته می شود.
بالاد و بالاده،به اسب تندرو یا اسب یدکی گفته می شود.
بوز،به اسب نیله(کبودرنگ) گفته می شود.
توسن،اسب سرکش را می گویند.
جُرده،به اسب اخته می گویند.
چرمه،به اسب سپید یا اسبی که دست و پایش سپید باشد گفته می شود.
خنگ،اسب سپید را می گویند.
سمند،اسب زرد را می گویند.
نَوَند،اسب تندرو را می گویند.
یَکران،اسب نژاده و نجیب را گویند.
عمر خیام در کتاب نوروزنامه نام گونه های اسب را چنین بیان می کند:

الوس چرمه، سرخ چرمه، تازی چرمه، خنگ، بادخنگ، مگس خنگ، سبزخنگ، پیسه? کمیت، کمیت، شبدیز، خورشید، گور سرخ، زردرخش، سیارخش، خرماگون، چشینه، شولک، پیسه، ابرگون، خاک رنگ، دیزه، بهگون، میگون، بادروی، گلگون، ارغون، بهارگون، آبگون، نیلگون، ابرکاس، باوبار، سپیدزرده، بورسار، بنفشه گون، ادس، زاغ چشم، سبزپوست، سیمگون، ابلق، سپید، سمند.