در حریم یار

حضرت امام حتى در شرایط بحرانى بیمارستان هم معمولاً نماز شبشان ترك نشد. مستحبات نماز را حتماً به جا مى آوردند، حتماً عطر مى زدند، محاسن را شانه مى كردند و عمّامه بر سر مى گذاشتند. گفتن این مسائل آسان است ولى در نظر بگیرید بیمار كهنسالى كه (حدود 90 - 80 سال ) كه با ضعف و درد و تب ، دوران دشوار بعد از عمل جراحى را مى گذراند، مقادیر زیادى دارو از طریق سرم به بدن متصل است و امكان نشستن ندارد. و ماسك اكسیژن بر دهان و بینى ، و كیسه خون به دست وصل است . آن وقت مدام به فكر ساعت نماز باشد و مستحبات را هم به همان حال به جا بیاورد. فارغ از همه محیط اطراف به نماز شب بپردازد، چندین ساعت آخر عمر امام همگى در حال نماز گذشت ، چون حالشان مناسب نبود با اشاره دست ركوع و سجود را بجا مى آوردند و با مختصر حركت دادن سر و حركات مختصر دست و پا نماز مى خواندند، زیرا توان نشستن نداشتند.(124)تا از دیار هستى در نیستى خزیدیم

از چه غیر دلبر از جان و دل بریدیم

با كاروان بگویید از راه كعبه بر گرد

ما یار را به مستى بیرون خانه دیدیم

لبیك از چه گویید اى رهروان غافل

لبیك او به خلوت از جام مى شنیدیم

تا چند در حجابید اى صوفیان محبوب

ما پرده خودى را در نیستى دریدیم

اى پرده دار كعبه بردار پرده از پیش

كز روى كعبه دل ما پرده را كشیدیم

ساقى بریز باده در ساغر حریفان

ما طعم باده عشق از دست او چشیدیم

((امام خمینى قدّس سرّه ))